Penso que ninguén sospeitará, despois do escrito, da miña proximidade ideolóxica ao Ministro De Guindos. Mais compre recoñecer que De Guindos falou dunha reforma laboral "aggresive", é dicir, fonda, decidida. Nunca "agresiva", malia que a moitos lles poida parecer tal o Real Decreto-Lei 3/2012 que onte publicou o BOE. As connotacións negativas do adxectivo "agresivo" non existen no inglés.

Como apuntamentos de urxencia, teño que lles dicir que non acredito que esta reforma vaia darlle pulo inmediato-ao mercado de traballo, como tampouco a reforma financeira da pasada semana vai ser quén de xerar crédito ás familias e ás empresas. Agora ben, existen aspectos na reforma máis ben positivos, xunto con outros abertamente negativos.

O principal activo da reforma é a nova regulación dos convenios colectivos. Dende a moderación da súa ultraactividade ( só rexerán un máximo de dous anos dende a data de remate do tempo pactado) até a preponderancia do regulado no convenio de empresa sobre o sectorial, pasando pola posibilidade de excepcionar do cumprimento de determinadas normas do convenio ás empresas que atravesen graves dificultades obxectivas. De hoxe en diante as pequenas e medianas empresas van poder estruturar un marco laboral coherente coa súa dimensión e difícil realidade.

Porén, a reforma incorre en graves erros de concepto. Nomeadamente a de substraer da competencia dos Gobernos autonómicos a aprobación dos ERE. Agora serán os propios traballadores e os seus representantes os que poderán impugnar estas decisións colectivas directamente perante os Xulgados do Social, o que vai xerar moita máis conflitividade interpretativa que a existente até de agora.

Canto á limitación a 33 días/ano cun máximo de 24 meses da indemnización por despedimento improcedente, non vai ter grande trascendencia no curto prazo pola súa aplicación aos contratos posteriores á reforma.