Nas duras noites de inverno todas as casas se fechaban con sete ferrollos. Amparada na escuridade adoitaba aparecer xente necesitada de pousada e de pan. Afeitos á adversidade e aos rigores do tempo, ningún era mirado e valíalles calquera recuncho na palleira ou no banco da lareira. Con todo, había que ter tino para saber quen entraba na casa. Os pobres de pedir eran ben coñecidos e por ese lado non había coidado. O malo eran os demais, pois, aproveitándose da presenza de guerrilleiros na serra, formáranse bandas de xentalla que se dedicaban ao saqueo. Contra uns e contra outros loitaban os civís. A máis da xente axudaba os guerrilleiros que de vez en cando viñan buscar comida. Algúns xa se fixeran coñecidos.

Unha noite, cando todo o mundo xa estaba na cama, sentiuse petar na porta. Foi abrir o vello que atopou perante súa un home que pedía permiso para pasar a noite. Franqueoulle o paso, pero nada máis pasar ao seu carón notoulle que ía armado. Mandouno sentar e sacoulle algo de pan con touciño, pero antes de encetar a broa avisouno de que se quería estar naquela casa, tiña que deixarlle a pistola que levaba ao cinto. O home así o fixo e pola mañá cedo desapareceu sen máis deixando a pistola na casa.