Faleceu hai uns meses en Buenos Aires, onde nacera en 1926. Seus pais emigraran dende a Terra Chá. Era médico e chegou a dirixir o departamento de Hematoloxía do Centro Galego. Incorporouse ás nosas Mocedades Galeguistas a pouco de se fundaren, en 1953; concorría ás tertulias dos sábados (como facían outros arxentinos: Elsa Fernández, Ricardo Palmás, Carlos Abraira...) de Follas Novas. Alí naceu a Asociación Arxentina de Fillos de Galegos, o 10-10-59, e Antón sería un dos seus principais animadores (clases de galego, revista Alén mar, campamentos estudiantís na Patagonia, encontros con intelectuais galegos en Vigo e en Santiago). Gustaba da filosofía e da antropoloxía. Colaboraba na prensa. Era un defensor da nosa lingua, e andou conmigo e con outros activistas esparexendo na avenida de Maio e en Florida a denuncia que fixeramos ante a Unesco pola marxinación do galego polo franquismo. Estivo varias veces en Galicia, unha delas en 1993, para participar nun Congreso de Poetas Alófonos, na Universidade de Santiago. É autor dun libro singular: Los gallegos y Buenos Aires, reeditado entre nós hai uns anos. Escribe con humor, con retranca, e nesa obra trasládanos as súas observacións en torno á nosa idiosincrasia e ó noso comportamento social no ámbito porteño. Nos últimos anos facía divulgación científica na radio, con moita audiencia. E a defensa perenne dos nosos valores evidenciouse cando armou u­nha sonada protesta arredor do libro Cuentos de gallegos certamente ofensivo para todos nós. É autor do guión do documental Castelao (dirixido por Jorge Prelorán), de máis de dúas horas de duración, premiado no Festival de Cine de Bilbao e nominado para o Oscar. Moito máis podería contar deste bo amigo, deste galego de Buenos Aires. Doinos a súa perda, pero, como alguén dixo, as cousas son como son.