Os versos salgados do Batallón

Apego, identidade e amizade, sólidas características que forman o alicerce dunha ara poética que irradia doses de grandiosidade e luminosidade no ámbito literario galego. Modesto Fraga e Miro Villar ilustran os últimos 120 anos da Costa da Morte por medio dos seus poetas e os versos que xorden con intenso lirismo desta agreste e fermosa zona, elevada ao máximo expoñente por trobadores nativos.

O libro editado por Sotelo Blanco é un percorrido histórico de máis dun século, un extenso mural, onde comparten contorno 26 cantores da palabra versificada, un elenco entre os que se encontran Eduardo Pondal, López Abente, Antón Zapata, Rafa Villar, Alexandre Nerium ou María Lado. Unha fusión entre pasado, presente e os favorables presaxios do futuro.

O lector é atrapado, mesmo mergullado nunha aperta entrañable e sincera, estrañamente natural, onde o antes e o despois semella trivial, encontrando ese nexo necesario de unión para darlle vida propia a unha magnífica antoloxía poética, que deixou e segue deixando un arrecendo espontáneo e auténtico, de efluvios con sinal de identidade propia.

Os coordinadores do libro De Pondal ao Batallón Literario son nativos da zona e tamén poetas. Estamos ante un traballo con gran capacidade de síntese, pois logran en 296 páxinas unha auténtica enciclopedia. Inmensidade poética e cartográfica unida, pois en Gloogle Earth os lectores poderán voar coa poesía por cada un dos lugares escolmados, visita unha paisaxe única e caprichosa. Loable e digna publicación, para reflexionar sobre a realidade de Galicia e da súa lingua, nobre e forte arrecendo, que contrasta co desprezo e a intolerancia daqueles que na actualidade seguen a desprestixiar o idioma do pobo. No entanto, o libro recolle esa loita pacífica, tolerante e apoiada na fermosura da palabra escrita con elegancia, versos que profundan e transmiten fielmente os sons emitidos polo chifre do vento, ou pola cuncha ancorada nas salvaxes praias salgadas, mais o xordo e constante queixume das laxes harmonizada pola vexetación da zona.

Sen dúbida, namentres existan propostas e iniciativas semellantes ao Batallón Literario da Costa da Morte, a lingua non está en perigo, por moito que deixen no empeño os asalariados da profesión menos valorada e vergoñenta da actualidade.

Mar de rostro, mar serio, mar revolto cabelo,/ mar cos brazos abertos para o coñecemento,/ onde a penas existen feridas que se esquecen/ na música da agulla do compás que é o tempo.